Wstęp. Ból jest przykrym doznaniem towarzyszącym chorym cierpiącym z powodu wielu dolegliwości somatycznych. Celem pracy było określenie związku między oceną bólu a oceną przykrości wywołanej bólem w badanych grupach oraz ustalenie wpływu wybranych czynników psychicznych, poznawczych i emocjonalnych na ocenę bólu i przykrości wywołanej bólem u osób poddanych badaniu.
Materiał i metody. Badaniem objęto 78 osób w wieku 28-77 lat, zakwalifikowanych do jednej z trzech grup w zależności od rodzaju schorzenia. W badaniu wykorzystano następujące narzędzia badawcze: VAS₁ (ocena bólu), VAS₂ (ocena przykrości wywołanej bólem), zmodyfikowana Skala Lęku i Depresji (HAD-M), ocena poznawcza bólu (ankieta opracowana przez autorów pracy), Kwestionariusz Radzenia sobie w Sytuacjach Stresowych (CISS), drabina Cantrilla (poziom nadziei).
Wyniki. Przykrość wywołana bólem jest elementem różnicującym osoby badane a umiejscowienie bólu wpływa na uczucia negatywne. U badanych ze wszystkich grup natężenie odczuwanego bólu i związanej z nim przykrości zależy od poziomu depresji, natomiast najwyższy poziom nadziei wyrażają chorzy z bólem nowotworowym.
Wnioski. Po przeprowadzeniu badania sformułowano następujące wnioski: a) przykrość wywołaną bólem najmocniej wyrażają chorzy z bólem głowy; b) najniższe natężenie negatywnych emocji ujawniają osoby skarżące się na bóle korzonkowe; c) najwyższy poziom nadziei ujawniają chorzy cierpiący z powodu bólu nowotworowego; d) natężenie odczuwanego bólu oraz przykrości wywołanej bólem jest uwarunkowane poziomem depresji oraz poznawczą oceną bólu.