Rak piersi jest najczęściej występującym nowotworem u kobiet. Według szacunkowej oceny Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) liczba zachorowań na świecie w 2006 roku wynosiła ponad 1,2 miliona. Ponieważ przeżywalność wynosi około 50%, istnieją duże grupy badawcze powołane do oceny wczesnych i odległych aspektów psychosocjalnych związanych z chorobą i jej następstwami. Obserwując reakcję kobiet, wykazano, że część z nich radzi sobie z problemami psychologicznymi i przystosowuje się do nowej sytuacji, jednak liczna grupa nie potrafi zaadaptować się i pogodzić z chorobą. Występuje u nich emocjonalny stres i wymagają wsparcia psychologicznego, socjalnego lub duchowego. Negatywna reakcja na leczenie i jego działania niepożądane, strach przed nawrotem choroby, przerzutami i śmiercią, mogą wywoływać uczucie bezsilności, smutku i obaw, a także prowadzić do depresji, lęku, paniki, poczucia izolacji oraz kryzysu duchowego. Psychosocjalny aspekt raka piersi powinno się oceniać w kontekście zmian jakości życia, warunków socjoekonomicznych, czynników kulturowych, dostępu do ośrodków opieki zdrowotnej itp. Opieka psychoonkologiczna dotycząca pacjentów oraz ich rodzin powinna się stać integralną częścią opieki medycznej, ponieważ właściwa ocena problemów związanych z chorobą nowotworową i potrzeb psychosocjalnych pacjentów oraz odpowiednia terapia mogą istotnie wpływać na jakość życia.